Brak apetytu

Najczęściej brak apetytu ma podłoże psychiczne. Kiedy jesteśmy zestresowani lub zmartwieni trudno czerpać przyjemność z jedzenia. Również wiele chorób, zwłaszcza tych układu pokarmowego objawia się brakiem łaknienia, niekiedy połączonym z chudnięciem. Sytuacja, w której przez dłuższy czas spożywamy niedostatecznie dużą ilość pokarmu, ma bardzo negatywny wpływ na funkcjonowanie całego organizmu.W dzisiejszych czasach wielu z nas prowadzi niezbyt zdrowy tryb szycia. Przepracowujemy się, brakuje nam czasu na relaks, jesteśmy przemęczenia. Gdy do tego dochodzi stres, zdarza się, że przestajemy mieć ochotę nawet na jedzenie. Kiedy mamy problemy w pracy, w związku, czy też po prostu dopadnie nas zły nastrój, zapominamy o posiłkach lub po prostu z nich rezygnujemy. Nie jest to niepokojące, gdy zdarza się sporadycznie. Jeśli jednak sytuacja powtarza się często, lub co gorsza ciągnie się bez przerwy przez dłuższy czas, nasz organizm może być w poważnym niebezpieczeństwie. Inną przyczyną braku apetytu może być zbyt mała aktywność fizyczna czy nieregularne spożywanie posiłków. Zły wpływ na apetyt mają te używki, takie jak papierosy i alkohol. Nie można zapomnieć o tym, że niechęć do jedzenia bywa objawem chorób, najczęściej układu pokarmowego. Dlatego, gdy utrzymuje się długo, należy udać się do lekarza.

Zdrowe odżywianie

Dzisiaj już nawet małe dzieci wiedzą, że podstawą długiego życia w pełni zdrowia i dobrego samopoczucia jest zdrowe odżywianie. Duża ilość owoców i warzyw, unikanie słodyczy i tłustego mięsa oraz ściśle ustalone godziny posiłku to hasła, które większości z nas kojarzą się z pojęciem zdrowa dieta. Nie dla wszystkich zasady te brzmią zachęcająco, a wizja uczucia głodu i ciągłych ograniczeń wydaje się niekończącą udręką. Czy na pewno każda dieta musi być nieprzyjemna?
Jak w takim razie wybrać dietę, która nie będzie tylko sezonowym, szybko nudzącym się kaprysem, który przynosi więcej szkody niż pożytku? Jak trwale stracić na wadze, nie tracąc przy tym dobrego samopoczucia i nie głodując? Przede wszystkim rozpoczynając odchudzanie musimy zrozumieć, że dieta, którą wybierzemy musi dać nam realne szanse wytrwania w niej. Przykładowo,  jeśli nie lubimy ryżu, nie wybierajmy diety na nim opartej. Postarajmy się, by dieta opierała się na produktach, które lubimy. Zdrowe odżywianie nie musi być mało smaczne. Czasem wystarczy zastąpić jeden z kalorycznych składników naszej ulubionej potrawy innym, na przykład majonez- jogurtem naturalnym, by zamienić tłuste danie w dietetyczny posiłek. Zaczynajmy od małych kroczków- ograniczenie słodyczy, zastąpienie potraw smażonych w głębokim tłuszczu gotowanymi, jedzenie wcześniejszej kolacji. Pierwsze efekty diety zachęcą nas do jej kontynuowania.Sukcesy wśród gwiazd showbiznesu i zwykłych ludzi święci dieta Dukana, francuskiego lekarza, który obalił dotychczasową piramidę żywieniową. Węglowodany, nawet te złożone  jak pełnoziarniste pieczywo czy razowe makarony zostały zepchnięte na dietetyczny margines, a ich miejsce zastąpiło białko. Dieta Dukana składa się z 3 faz, z których każda jest mniej rygorystyczna od poprzedniej. Zaletą diety jest też brak konieczności ograniczania posiłków do ściśle wyznaczonej ilości. Możemy zjeść tyle produktów białkowych, aby nie odczuwać głodu i dobrze funkcjonować. Utrata wagi przy zastosowaniu tej diety jest szybka, zwłaszcza w pierwszej fazie. Bliższe informacje na temat diety uzyskamy przeglądając Internet i wpisując frazę „dieta dukana przepisy” w wyszukiwarkę. Wiele osób dzieli się w ten sposób ciekawymi przepisami i poradami na temat diety oraz wspiera się nawzajem w odchudzaniu.

Zdrowa prostata

Prostata jest jednym z elementów męskiego układu płciowego. Znajduje się bezpośrednio pod pęcherzem moczowym i otacza pierścieniowato cewkę moczową. 

Prostata inaczej  gruczoł krokowy lub stercz jest narządem nieparzystym, wielkości orzecha włoskiego. Stercz nie jest jednolitym gruczołem, ale narządem zbudowanym z 30-50 drobnych gruczołów. Masa prostaty wynosi ok. 20g.

Gruczoł ten produkuje wydzielinę, która jest głównym składnikiem spermy. Ma istotne znaczenie dla życia i ruchliwości plemników.

Na rozwój chorób prostaty na pewno wpływ ma tryb życia i dieta.

A oto główne czynniki mające wpływ na stan gruczołu krokowego:

- dieta uboga w owoce i warzywa, z nadmiarem mięsa i tłuszczów oraz stosowanie ostrych przypraw

- wysoka kaloryczność posiłków i otyłość 

- stosowanie używek: palenie papierosów, zażywanie narkotyków, nadużywanie alkoholu, picie mocnej kawy i herbaty

- siedzący tryb życia, stres i napięcia nerwowe

- zanieczyszczone środowisko naturalne.Ostre zapalenie stercza  jest najczęściej skutkiem infekcji bakteryjnej w cewce moczowej  lub przez zakażenie dróg moczowych. Wywołują je zazwyczaj pałeczki gram-ujemne,  Escherichia coli, Proteus, Klebsiella, Enterobacter a także Chlamydia Trachomatis i mycoplazmy płciowe, gonokoki. Inną przyczyną wystąpienia zapalenia prostaty jest niedrożność kanalików gruczołowych.

W przewlekłym bakteryjnym zapaleniu stercza dochodzi do zapalnego zespołu przewlekłego bólu miednicy, spowodowanego przez zakażenie dróg moczowych, Najczęściej przewlekłe zapalenie następuje po ostrym zapaleniu prostaty.

W przewlekłym bakteryjnym zapaleniu gruczołu krokowego można, w szczególnych przypadkach, łączyć leczenie antybiotykami z masażem prostaty. Masaż taki wykonuje tylko lekarz, wyciskając wydzielinę ze stercza. Uzyskuje się przez to lepsze ukrwienie gruczołu, przyspieszając proces zdrowienia. Zaniedbane przewlekłe zapalenie stercza może doprowadzić do zakażenia całego organizmu.

Recepta na zdrowe życie

Zdrowe życie to brak chorób, to doprowadzenie organizmu do homeostazy.

Homeostazą nazywamy proces kontrolowania równowagi wewnętrznej organizmu, tej fizycznej jak i psychicznej.

Głównymi układami regulującymi naszą homeostazę są układ nerwowy, hormonalny i immunologiczny. Te układy współpracują z pozostałymi układami i narządami naszego organizmu. To zsynchronizowane działanie wszystkich układów i narządów pozwala względnie ustabilizować takie parametry fizjologiczne naszego ciała, jak np. zawartość elektrolitów, poziom płynów, temperatura ciała, zawartość tlenu, poziom glukozy we krwi ( energia), ciśnienie krwi, zawartość hormonów.

Nasz organizm, niestety, jest ciągle poddawany destrukcyjnym działaniom zewnętrznych czynników, które  próbują zakłócić stan równowagi organizmu. Zewnętrzne czynniki zakłócające homeostazę to: zanieczyszczone środowisko, żywność wysoko przetworzona, mała aktywność fizyczna lub jej brak, stosowanie używek, a także  stres i niedobory snu.Recepta na zdrowe życie jest prosta: należy być aktywnym ruchowo, stosować zdrową, zrównoważoną dietę, uzupełniać dietę systematyczną suplementacją oraz starać się eliminować stres.

Biopsja węzła chłonnego

Bezpośrednio przed biopsją nie powinno się jeść ani pić. Lekarz może także poprosić pacjenta o odstawienie leków rozrzedzających krew na 5 - 7 dni przed zabiegiem.
Jest wiele sposobów przeprowadzania biopsji. Możemy wyróżnić tutaj rdzeniową igłową, cienkoigłową aspiracyjną oraz tzw. otwartą (biopsja chirurgiczna). Podczas biopsji igłowej pacjent ułożony jest w pozycji leżącej, a osoba przeprowadzająca badanie przemywa przygotowane miejsce i podaje znieczulenie miejscowe. Następnie za pomocą igły przekłuwa się do węzła, z którego pobierana jest próbka. Biopsja cienkoigłowa zajmuje około 10 minut, jednak często nie zapewnia wystarczającej ilości komórek do badania na raka. Czasami wykonuje się ją podczas całkowitego lub częściowego usunięcia węzła chłonnego w czasie operacji, tzw. otwarta biopsja. Jeżeli wycięciu ulega więcej niż jeden węzeł chłonny, zabieg ten nazywany jest „sekcją” węzłów chłonnych. W otwartej biopsji uzyskuje się dużo większy materiał biologiczny do badań niż w przypadku biopsji igłowej.
Najczęstszym skutkiem ubocznym biopsji węzłów chłonnych jest krwawienie. Znacznie rzadziej dochodzi do infekcji lub uszkodzenia nerwu.Jeśli w jednym węźle chłonnym nie wykryto komórek rakowych, najprawdopodobniej nie ma ich także w węzłach sąsiadujących. Nieprawidłowe wyniki mogą wskazywać na wiele różnych chorób, zarówno łagodnych, jak i poważnych.

Potliwość dłoni i stóp

Nadmierne pocenie się dłoni i stóp może być oznaką chorób, na przykład nadczynności tarczycy, naczyniowych bólów głowy, cukrzycy czy nowotworów. Czasem nadmierna potliwość występuje samoistnie. Niektóre osoby dziedziczą po rodzicach skłonność do tej dolegliwości. Ponadto jej pojawienie się może być uwarunkowane występowaniem silnych stanów emocjonalnych, jak lęk czy zdenerwowanie. Spocone dłonie i stopy dodatkowo potęgują odczuwany dyskomfort i mogą być poważnym problemem dla wielu osób. Nieleczona nadpotliwość dłoni i stóp może przyczynić się do rozwoju grzybicy oraz bakteryjnej infekcji skóry.Problem nadmiernego pocenia się występuje u osób w różnym wieku. Przede wszystkim objawia się obfitym, lejącym się potem. Osoby, których dotyka ta nieprzyjemna dolegliwość, nieustannie mają wilgotne stopy, dłonie, pachy lub czoło, co oprócz dyskomfortu fizycznego powoduje problemy natury psychologicznej. Osoby takie obawiają się bliskich kontaktów z innymi ludźmi. Jeśli nadmierne pocenie wiąże się z chorobami ogólnoustrojowymi, należy leczyć chorobę podstawową. W przypadku, kiedy problem pojawia się samoistnie, trzeba stosować preparaty przeciw poceniu: pudry, silnie działające antyperspiranty, preparaty obkurczające naczynia potowe, kremy i maści. Niestety środki te nie mają zbyt dużej skuteczności. Najnowszym rozwiązaniem jest podskórne wstrzykiwanie toksyny botulinowej w pocące się miejsca. Zadaniem tej substancji jest ograniczenie wydzielania potu i zablokowanie zakończeń nerwowych dochodzących do gruczołów potowych. Zabieg trzeba powtarzać co 9 miesięcy.
Niektóre gabinety kosmetyczne lub dermatologiczne proponują zabiegi dla osób cierpiących na nadmierną potliwość stóp. W ofercie można znaleźć między innymi ostrożne usunięcie łuszczącego się naskórka i zrogowaceń, pędzlowanie skóry preparatami ograniczającymi wydzielanie potu, a po wysuszeniu stosuje się pudrowanie preparatami antybakteryjnymi o działaniu grzybobójczym. Poza tym można wykonać zabieg kąpieli nóg w roztworze soli morskiej z dodatkiem kasztanowca, kory dębu, rozmarynu i szałwii.

Sposoby na pocenie się nóg

• Codzienna higiena – stopy trzeba codziennie myć i dokładnie osuszać przestrzenie między palcami (najlepiej papierowym ręcznikiem), jeśli jest taka konieczność (na przykład po wysiłku fizycznym) stopy należy myć kilka razy w ciągu dnia.
• Skórzane obuwie – buty muszą być wykonane z naturalnych i przewiewnych materiałów. Obuwie należy wietrzyć po każdym użytku i najlepiej jest nosić je co drugi dzień, na zmianę z inną parą. Należy unikać obuwia sportowego, które zwiększa potliwość stóp, jak i butów na wysokim obcasie.
•  Peeling stóp – co jakiś czas warto wykonać oczyszczanie stóp, aby usuwać rogowaciejący naskórek wraz z mikroorganizmami, które w nim bytują.
• Środki do pielęgnacji stóp – powinny być dobrane indywidualnie, najlepiej w gabinecie dermatologicznym.
• Zmiana nawyków żywieniowych – trzeba koniecznie zrezygnować z ostrych przypraw i tłuszczy. Dieta powinna być bogata w owoce i warzywa, które korzystnie wpływają na funkcjonowanie całego organizmu.

Objawy grzybicy stóp i paznokci

Grzybica stóp objawia się pęknięciami na skórze, pęcherzykami, świądem i zaczerwienieniem. Mogą pojawiać się bolesne nadżerki i ubytki w tkance. Jeśli jest długo nieleczona, może zainfekować także paznokcie. Grzybica paznokci objawia się zmianą koloru i przejrzystości paznokcia – może być żółtawy lub zielonkawy, o chropowatej powierzchni. Inną odmianą grzybicy paznokci jest odmiana biała powierzchniowa, której głównym objawem są smugi na powierzchni paznokci, które można zdrapać.W przypadku powyższych objawów (niezależnie od tego, czy są to objawy grzybicy paznokci, czy stóp) pacjent dostaje skierowanie na bezpośrednie badanie mikologiczne, czyli badanie próbki skóry pod mikroskopem w poszukiwaniu grzyba oraz na tzw. hodowlę, podczas której pozostawia się próbkę skóry wraz z pożywką i czeka, czy rozwinie się z tego grzybica.Leczenie grzybicy paznokci wygląda podobnie jak leczenie grzybicy stóp. Stosuje się przede wszystkim miejscowe leki przeciwgrzybicze – maści lub kremy. Nakłada się je na zmienioną chorobowo płytkę paznokcia lub skórę.Dodatkowo stosować można leki doustne, a w przypadku braku postępów leczenia grzybicy paznokci także zdecydować się na chirurgiczne usunięcie paznokcia. Leczenie grzybicy zawsze trwa dość długo, a oprócz tego trzeba kontynuować leczenie przez jakiś czas nawet po ustąpieniu objawów, aby nie dopuścić do nawrotów. Leczenie grzybicy paznokci może trwać ok. 12 tygodni, natomiast leczenie grzybicy stóp – ok. 6. Efekty leczenia zainfekowanego paznokcia są widoczne dopiero po dłuższym czasie – nawet po roku. Przyczyną tak długiego oczekiwania jest to, że paznokieć musi po prostu zregenerować się i odrosnąć.Profilaktyka grzybicy i jej nawrotów to przede wszystkim dbanie o higienę: codzienne dokładne mycie stóp i ich osuszanie, stosowanie profilaktycznych środków dezynfekujących w przypadku korzystania z sauny czy basenu. Trzeba zawsze korzystać z własnego ręcznika tylko do stóp, swoich przyborów toaletowych, bielizny i butów. Dobrze jest także nosić tylko bawełniane skarpety i przewiewne, wygodne buty.