Zdrowie zawarte w burakach

Nie wszyscy są świadomi, że powszechnie znane wszystkim buraki są niezwykle zdrowym warzywem, bogatym w wiele składników mineralnych i witaminy. Buraki to źródło potasu, żelaza, wapnia i kwasu foliowego oraz witamin A, C i B1. Zatem powinniśmy korzystać z tych cennych składników przygotowując posiłki dla siebie i swoich bliskich.pożywając buraczki dostarczamy również kobaltu, ten składnik jest także bardzo potrzebny w naszym organizmie, ponieważ jest niezbędny przy tworzeniu czerwonych krwinek. Zatem buraki oraz sok z tego warzywa zaleca się szczególnie przy anemii. Sok buraczany rewelacyjnie wpływa także na obniżenie ciśnienia, ma właściwości bakteriobójcze, dzięki czemu doskonale oczyszcza organizm z toksyn i usprawnia trawienie. Podobno buraki mają działanie antyrakowe. Właściwości buraków są pomocne w leczeniu wielu rodzai nowotworów. Syrop z buraków jest też dobrym sposobem na przeziębienia, uporczywy kaszel oraz kichanie. Powszechnie wiadomo, że naturalne składniki szybciej pozwalają nam wrócić do zdrowia. Kolejnym walorem tego warzywa jest to, że działa uspokajająca, poprawia naszą kondycję psychiczną i pamięć. Minerały zawarte w burakach pomagają leczyć nerwicę i depresję. warto wspomnieć, że mogą jednak powodować odkwaszenie organizmu oraz znaczny wzrost poziomu cukru we krwi, dlatego też odradza się diabetykom ich spożywanie.
 

Chrupiące jabłka to zdrowie z natury

Jabłka to znane chyba wszystkim owoce o soczystym i bardzo smacznym miąższu. W zależności od gatunku jabłka mogą być kwaśne lub słodkie. Wyjątkowy smak jabłka spowodowany jest tym, że zawierają one kwas jabłkowy, cytrynowy oraz cukier. Uwielbiane są zarówno przez dzieci jak i dorosłych. Ten fakt jest bardzo pocieszający, ponieważ powinniśmy jeść jabłka często.Świeże owoce zawierają przede wszystkim witaminy oraz mnóstwo pozostałych walorów odżywczych potrzebnych naszemu organizmowi do prawidłowego funkcjonowania.Zawarty w nich błonnik wspomaga oczyścić organizm z toksyn, reguluje florę bakteryjną i działa przeciw zaparciowo. Przy biegunkach i niestrawnościach zaleca się zjeść ugotowane jabłko.
Jedząc jabłka dbamy nie tylko o swoje zdrowie ale także o urodę. Jabłka wykazują wiele właściwości, dzięki którym znacznie łatwiej przyswajany jest wapń, który wzmacnia kości, zęby i paznokcie. Składniki zawarte w miąższu jabłka biorą udział w procesie odpowiedzialnym za elastyczność naszej skóry czy powstawania tzw. „pajączków”

Objawy i leczenie cukrzycy

Cukrzyca u dzieci na początku nie daje żadnych objawów. Niestety, z tego powodu bardzo rzadko zostaje odpowiednio wcześnie zauważona, Częściej symptomy są ignorowane, lub ewentualnie wiązane z różnego rodzaju infekcjami. Dziecko może być osłabione, zmęczone i senne. Najczęściej powoli chudnie, jako, że nie jest to drastyczny spadek wagi, też często bywa przeoczony. W miarę rozwoju choroby zaczynają pojawiać się bardziej charakterystyczne objawy cukrzycy: częste oddawanie moczu, większe pragnienie. Często towarzyszą temu zmiany skórne, takie jak zapalenia jamy ustnej, świąd w okolicach intymnych, wypadanie włosów, grzybica paznokci. Do objawów najbardziej zaawansowanej cukrzycy należą nudności, bóle brzucha, zasłabnięcia. W tej sytuacji dziecko wymaga zazwyczaj hospitalizacji. Diagnozy dokonuje się na podstawie badań krwi. Leczenie jest zależne od typu cukrzycy i wieku pacjenta: podaje się leki, insulinę, a także stosuje się odpowiednią dietę.

Cukrzyca u dzieci

Cukrzyca dosyć często atakuje dzieci, niestety zwykle nie dając żadnych objawów. Jeśli już wystąpią, to są na tyle niecharakterystyczne, że myli się je z symptomami towarzyszącymi infekcjom, czy ogólnemu spadkowi kondycji. Cukrzyca u dzieci jest więc niestety często wykrywana późno, w momencie kiedy już poważnie zagrażać może organizmowi. Warto dokładnie obserwować dziecko, a jeśli w rodzinie były przypadki zachorowań na cukrzycę, należy zachować szczególną ostrożność.

Czym jest cukrzyca?
Cukrzyca to choroba, w przebiegu której glukoza, dostarczona organizmowi po spożyciu węglowodanów nie jest odpowiednio rozdysponowana. Dostarczenie energii do naszego ciała nie przebiega prawidłowo. Wynika to z zaburzeń w funkcjonowaniu trzustki, wytwarzającej hormon – insulinę, odpowiedzialny za regulację tych procesów. Nieleczona cukrzyca wiąże się z wieloma zagrożeniami zdrowia pacjenta. W jej zaawansowanym stadium dojść może do tzw. kwasicy ketonowej. Polega ona na tym, że organizm nie mogąc pobierać energii z węglowodanów, dostarcza jej sobie za pomocą spalania tłuszczów. Stan taki prowadzić może do śpiączki, a nawet śmierci. Oprócz tego cukrzyca powoduje dwa niebezpieczne stany organizmu: hipoglikemię (gdy w organizmie jest zbyt małe stężenie glukozy) i hiperglikemię (zbyt wysokie stężenie glukozy we krwi). W przypadku dzieci są one jeszcze bardziej niebezpieczne.

Efekt jojo

Większość osób, które kiedyś się odchudzały, zna dobrze ten problem. Trudno pogodzić się z myślą, że dopiero co zrzucone z takim trudem kilogramy powrócą. Efekt jojo występuje bardzo często, jednak można mu próbować zapobiegać.

Czym jest efekt jojo?

Efektem jojo nazywamy wahania wagi związane z odchudzaniem. Polega on na tym, że po utracie zbędnych kilogramów na skutek jakiejś diety, po zakończeniu jej stosowania, szybko wracamy do poprzedniej, wyższej wagi. Według specjalistów efekt jojo dotyczy okresu aż 5 lat po odchudzaniu. Jeżeli w tym czasie wahania masy ciała wyniosą 5% wagi po odchudzaniu, oznacza to, ze mamy z nim do czynienia. Najczęściej pojawia się w przypadku osób, które miały dużą nadwagę lub były otyłe. Znacznie rzadziej efekt jojo staje na drodze osobom generalnie szczupłym, pragnącym jedynie pozbyć się tłuszczyku z konkretnych partii ciała.

Brak apetytu

Najczęściej brak apetytu ma podłoże psychiczne. Kiedy jesteśmy zestresowani lub zmartwieni trudno czerpać przyjemność z jedzenia. Również wiele chorób, zwłaszcza tych układu pokarmowego objawia się brakiem łaknienia, niekiedy połączonym z chudnięciem. Sytuacja, w której przez dłuższy czas spożywamy niedostatecznie dużą ilość pokarmu, ma bardzo negatywny wpływ na funkcjonowanie całego organizmu.W dzisiejszych czasach wielu z nas prowadzi niezbyt zdrowy tryb szycia. Przepracowujemy się, brakuje nam czasu na relaks, jesteśmy przemęczenia. Gdy do tego dochodzi stres, zdarza się, że przestajemy mieć ochotę nawet na jedzenie. Kiedy mamy problemy w pracy, w związku, czy też po prostu dopadnie nas zły nastrój, zapominamy o posiłkach lub po prostu z nich rezygnujemy. Nie jest to niepokojące, gdy zdarza się sporadycznie. Jeśli jednak sytuacja powtarza się często, lub co gorsza ciągnie się bez przerwy przez dłuższy czas, nasz organizm może być w poważnym niebezpieczeństwie. Inną przyczyną braku apetytu może być zbyt mała aktywność fizyczna czy nieregularne spożywanie posiłków. Zły wpływ na apetyt mają te używki, takie jak papierosy i alkohol. Nie można zapomnieć o tym, że niechęć do jedzenia bywa objawem chorób, najczęściej układu pokarmowego. Dlatego, gdy utrzymuje się długo, należy udać się do lekarza.

Zdrowe odżywianie

Dzisiaj już nawet małe dzieci wiedzą, że podstawą długiego życia w pełni zdrowia i dobrego samopoczucia jest zdrowe odżywianie. Duża ilość owoców i warzyw, unikanie słodyczy i tłustego mięsa oraz ściśle ustalone godziny posiłku to hasła, które większości z nas kojarzą się z pojęciem zdrowa dieta. Nie dla wszystkich zasady te brzmią zachęcająco, a wizja uczucia głodu i ciągłych ograniczeń wydaje się niekończącą udręką. Czy na pewno każda dieta musi być nieprzyjemna?
Jak w takim razie wybrać dietę, która nie będzie tylko sezonowym, szybko nudzącym się kaprysem, który przynosi więcej szkody niż pożytku? Jak trwale stracić na wadze, nie tracąc przy tym dobrego samopoczucia i nie głodując? Przede wszystkim rozpoczynając odchudzanie musimy zrozumieć, że dieta, którą wybierzemy musi dać nam realne szanse wytrwania w niej. Przykładowo,  jeśli nie lubimy ryżu, nie wybierajmy diety na nim opartej. Postarajmy się, by dieta opierała się na produktach, które lubimy. Zdrowe odżywianie nie musi być mało smaczne. Czasem wystarczy zastąpić jeden z kalorycznych składników naszej ulubionej potrawy innym, na przykład majonez- jogurtem naturalnym, by zamienić tłuste danie w dietetyczny posiłek. Zaczynajmy od małych kroczków- ograniczenie słodyczy, zastąpienie potraw smażonych w głębokim tłuszczu gotowanymi, jedzenie wcześniejszej kolacji. Pierwsze efekty diety zachęcą nas do jej kontynuowania.Sukcesy wśród gwiazd showbiznesu i zwykłych ludzi święci dieta Dukana, francuskiego lekarza, który obalił dotychczasową piramidę żywieniową. Węglowodany, nawet te złożone  jak pełnoziarniste pieczywo czy razowe makarony zostały zepchnięte na dietetyczny margines, a ich miejsce zastąpiło białko. Dieta Dukana składa się z 3 faz, z których każda jest mniej rygorystyczna od poprzedniej. Zaletą diety jest też brak konieczności ograniczania posiłków do ściśle wyznaczonej ilości. Możemy zjeść tyle produktów białkowych, aby nie odczuwać głodu i dobrze funkcjonować. Utrata wagi przy zastosowaniu tej diety jest szybka, zwłaszcza w pierwszej fazie. Bliższe informacje na temat diety uzyskamy przeglądając Internet i wpisując frazę „dieta dukana przepisy” w wyszukiwarkę. Wiele osób dzieli się w ten sposób ciekawymi przepisami i poradami na temat diety oraz wspiera się nawzajem w odchudzaniu.

Zdrowa prostata

Prostata jest jednym z elementów męskiego układu płciowego. Znajduje się bezpośrednio pod pęcherzem moczowym i otacza pierścieniowato cewkę moczową. 

Prostata inaczej  gruczoł krokowy lub stercz jest narządem nieparzystym, wielkości orzecha włoskiego. Stercz nie jest jednolitym gruczołem, ale narządem zbudowanym z 30-50 drobnych gruczołów. Masa prostaty wynosi ok. 20g.

Gruczoł ten produkuje wydzielinę, która jest głównym składnikiem spermy. Ma istotne znaczenie dla życia i ruchliwości plemników.

Na rozwój chorób prostaty na pewno wpływ ma tryb życia i dieta.

A oto główne czynniki mające wpływ na stan gruczołu krokowego:

- dieta uboga w owoce i warzywa, z nadmiarem mięsa i tłuszczów oraz stosowanie ostrych przypraw

- wysoka kaloryczność posiłków i otyłość 

- stosowanie używek: palenie papierosów, zażywanie narkotyków, nadużywanie alkoholu, picie mocnej kawy i herbaty

- siedzący tryb życia, stres i napięcia nerwowe

- zanieczyszczone środowisko naturalne.Ostre zapalenie stercza  jest najczęściej skutkiem infekcji bakteryjnej w cewce moczowej  lub przez zakażenie dróg moczowych. Wywołują je zazwyczaj pałeczki gram-ujemne,  Escherichia coli, Proteus, Klebsiella, Enterobacter a także Chlamydia Trachomatis i mycoplazmy płciowe, gonokoki. Inną przyczyną wystąpienia zapalenia prostaty jest niedrożność kanalików gruczołowych.

W przewlekłym bakteryjnym zapaleniu stercza dochodzi do zapalnego zespołu przewlekłego bólu miednicy, spowodowanego przez zakażenie dróg moczowych, Najczęściej przewlekłe zapalenie następuje po ostrym zapaleniu prostaty.

W przewlekłym bakteryjnym zapaleniu gruczołu krokowego można, w szczególnych przypadkach, łączyć leczenie antybiotykami z masażem prostaty. Masaż taki wykonuje tylko lekarz, wyciskając wydzielinę ze stercza. Uzyskuje się przez to lepsze ukrwienie gruczołu, przyspieszając proces zdrowienia. Zaniedbane przewlekłe zapalenie stercza może doprowadzić do zakażenia całego organizmu.

Recepta na zdrowe życie

Zdrowe życie to brak chorób, to doprowadzenie organizmu do homeostazy.

Homeostazą nazywamy proces kontrolowania równowagi wewnętrznej organizmu, tej fizycznej jak i psychicznej.

Głównymi układami regulującymi naszą homeostazę są układ nerwowy, hormonalny i immunologiczny. Te układy współpracują z pozostałymi układami i narządami naszego organizmu. To zsynchronizowane działanie wszystkich układów i narządów pozwala względnie ustabilizować takie parametry fizjologiczne naszego ciała, jak np. zawartość elektrolitów, poziom płynów, temperatura ciała, zawartość tlenu, poziom glukozy we krwi ( energia), ciśnienie krwi, zawartość hormonów.

Nasz organizm, niestety, jest ciągle poddawany destrukcyjnym działaniom zewnętrznych czynników, które  próbują zakłócić stan równowagi organizmu. Zewnętrzne czynniki zakłócające homeostazę to: zanieczyszczone środowisko, żywność wysoko przetworzona, mała aktywność fizyczna lub jej brak, stosowanie używek, a także  stres i niedobory snu.Recepta na zdrowe życie jest prosta: należy być aktywnym ruchowo, stosować zdrową, zrównoważoną dietę, uzupełniać dietę systematyczną suplementacją oraz starać się eliminować stres.

Biopsja węzła chłonnego

Bezpośrednio przed biopsją nie powinno się jeść ani pić. Lekarz może także poprosić pacjenta o odstawienie leków rozrzedzających krew na 5 - 7 dni przed zabiegiem.
Jest wiele sposobów przeprowadzania biopsji. Możemy wyróżnić tutaj rdzeniową igłową, cienkoigłową aspiracyjną oraz tzw. otwartą (biopsja chirurgiczna). Podczas biopsji igłowej pacjent ułożony jest w pozycji leżącej, a osoba przeprowadzająca badanie przemywa przygotowane miejsce i podaje znieczulenie miejscowe. Następnie za pomocą igły przekłuwa się do węzła, z którego pobierana jest próbka. Biopsja cienkoigłowa zajmuje około 10 minut, jednak często nie zapewnia wystarczającej ilości komórek do badania na raka. Czasami wykonuje się ją podczas całkowitego lub częściowego usunięcia węzła chłonnego w czasie operacji, tzw. otwarta biopsja. Jeżeli wycięciu ulega więcej niż jeden węzeł chłonny, zabieg ten nazywany jest „sekcją” węzłów chłonnych. W otwartej biopsji uzyskuje się dużo większy materiał biologiczny do badań niż w przypadku biopsji igłowej.
Najczęstszym skutkiem ubocznym biopsji węzłów chłonnych jest krwawienie. Znacznie rzadziej dochodzi do infekcji lub uszkodzenia nerwu.Jeśli w jednym węźle chłonnym nie wykryto komórek rakowych, najprawdopodobniej nie ma ich także w węzłach sąsiadujących. Nieprawidłowe wyniki mogą wskazywać na wiele różnych chorób, zarówno łagodnych, jak i poważnych.

Potliwość dłoni i stóp

Nadmierne pocenie się dłoni i stóp może być oznaką chorób, na przykład nadczynności tarczycy, naczyniowych bólów głowy, cukrzycy czy nowotworów. Czasem nadmierna potliwość występuje samoistnie. Niektóre osoby dziedziczą po rodzicach skłonność do tej dolegliwości. Ponadto jej pojawienie się może być uwarunkowane występowaniem silnych stanów emocjonalnych, jak lęk czy zdenerwowanie. Spocone dłonie i stopy dodatkowo potęgują odczuwany dyskomfort i mogą być poważnym problemem dla wielu osób. Nieleczona nadpotliwość dłoni i stóp może przyczynić się do rozwoju grzybicy oraz bakteryjnej infekcji skóry.Problem nadmiernego pocenia się występuje u osób w różnym wieku. Przede wszystkim objawia się obfitym, lejącym się potem. Osoby, których dotyka ta nieprzyjemna dolegliwość, nieustannie mają wilgotne stopy, dłonie, pachy lub czoło, co oprócz dyskomfortu fizycznego powoduje problemy natury psychologicznej. Osoby takie obawiają się bliskich kontaktów z innymi ludźmi. Jeśli nadmierne pocenie wiąże się z chorobami ogólnoustrojowymi, należy leczyć chorobę podstawową. W przypadku, kiedy problem pojawia się samoistnie, trzeba stosować preparaty przeciw poceniu: pudry, silnie działające antyperspiranty, preparaty obkurczające naczynia potowe, kremy i maści. Niestety środki te nie mają zbyt dużej skuteczności. Najnowszym rozwiązaniem jest podskórne wstrzykiwanie toksyny botulinowej w pocące się miejsca. Zadaniem tej substancji jest ograniczenie wydzielania potu i zablokowanie zakończeń nerwowych dochodzących do gruczołów potowych. Zabieg trzeba powtarzać co 9 miesięcy.
Niektóre gabinety kosmetyczne lub dermatologiczne proponują zabiegi dla osób cierpiących na nadmierną potliwość stóp. W ofercie można znaleźć między innymi ostrożne usunięcie łuszczącego się naskórka i zrogowaceń, pędzlowanie skóry preparatami ograniczającymi wydzielanie potu, a po wysuszeniu stosuje się pudrowanie preparatami antybakteryjnymi o działaniu grzybobójczym. Poza tym można wykonać zabieg kąpieli nóg w roztworze soli morskiej z dodatkiem kasztanowca, kory dębu, rozmarynu i szałwii.

Sposoby na pocenie się nóg

• Codzienna higiena – stopy trzeba codziennie myć i dokładnie osuszać przestrzenie między palcami (najlepiej papierowym ręcznikiem), jeśli jest taka konieczność (na przykład po wysiłku fizycznym) stopy należy myć kilka razy w ciągu dnia.
• Skórzane obuwie – buty muszą być wykonane z naturalnych i przewiewnych materiałów. Obuwie należy wietrzyć po każdym użytku i najlepiej jest nosić je co drugi dzień, na zmianę z inną parą. Należy unikać obuwia sportowego, które zwiększa potliwość stóp, jak i butów na wysokim obcasie.
•  Peeling stóp – co jakiś czas warto wykonać oczyszczanie stóp, aby usuwać rogowaciejący naskórek wraz z mikroorganizmami, które w nim bytują.
• Środki do pielęgnacji stóp – powinny być dobrane indywidualnie, najlepiej w gabinecie dermatologicznym.
• Zmiana nawyków żywieniowych – trzeba koniecznie zrezygnować z ostrych przypraw i tłuszczy. Dieta powinna być bogata w owoce i warzywa, które korzystnie wpływają na funkcjonowanie całego organizmu.

Objawy grzybicy stóp i paznokci

Grzybica stóp objawia się pęknięciami na skórze, pęcherzykami, świądem i zaczerwienieniem. Mogą pojawiać się bolesne nadżerki i ubytki w tkance. Jeśli jest długo nieleczona, może zainfekować także paznokcie. Grzybica paznokci objawia się zmianą koloru i przejrzystości paznokcia – może być żółtawy lub zielonkawy, o chropowatej powierzchni. Inną odmianą grzybicy paznokci jest odmiana biała powierzchniowa, której głównym objawem są smugi na powierzchni paznokci, które można zdrapać.W przypadku powyższych objawów (niezależnie od tego, czy są to objawy grzybicy paznokci, czy stóp) pacjent dostaje skierowanie na bezpośrednie badanie mikologiczne, czyli badanie próbki skóry pod mikroskopem w poszukiwaniu grzyba oraz na tzw. hodowlę, podczas której pozostawia się próbkę skóry wraz z pożywką i czeka, czy rozwinie się z tego grzybica.Leczenie grzybicy paznokci wygląda podobnie jak leczenie grzybicy stóp. Stosuje się przede wszystkim miejscowe leki przeciwgrzybicze – maści lub kremy. Nakłada się je na zmienioną chorobowo płytkę paznokcia lub skórę.Dodatkowo stosować można leki doustne, a w przypadku braku postępów leczenia grzybicy paznokci także zdecydować się na chirurgiczne usunięcie paznokcia. Leczenie grzybicy zawsze trwa dość długo, a oprócz tego trzeba kontynuować leczenie przez jakiś czas nawet po ustąpieniu objawów, aby nie dopuścić do nawrotów. Leczenie grzybicy paznokci może trwać ok. 12 tygodni, natomiast leczenie grzybicy stóp – ok. 6. Efekty leczenia zainfekowanego paznokcia są widoczne dopiero po dłuższym czasie – nawet po roku. Przyczyną tak długiego oczekiwania jest to, że paznokieć musi po prostu zregenerować się i odrosnąć.Profilaktyka grzybicy i jej nawrotów to przede wszystkim dbanie o higienę: codzienne dokładne mycie stóp i ich osuszanie, stosowanie profilaktycznych środków dezynfekujących w przypadku korzystania z sauny czy basenu. Trzeba zawsze korzystać z własnego ręcznika tylko do stóp, swoich przyborów toaletowych, bielizny i butów. Dobrze jest także nosić tylko bawełniane skarpety i przewiewne, wygodne buty.

Domowe sposoby na grzybicę stóp

Dobrze jest też zwrócić uwagę na to, co zakładamy na stopy. Skarpetki ze sztucznych włókien nie przepuszczają powietrza i mogą doprowadzić do pocenia się stóp, a w efekcie także do infekcji. Dlatego lepiej jest wybierać skarpetki bawełniane, „oddychające”, lub specjalne skarpetki dla sportowców, wchłaniające pot. Jest to szczególnie ważne, kiedy uprawiamy sporty.

Równie ważny w profilaktyce grzybicy jest dobór obuwia, szczególnie w lecie. Powinno ono przepuszczać powietrze (plastik nie przepuszcza powietrza, lepiej sprawdza się skóra). Zaleca się także nienoszenie codziennie tych samych butów. Lepiej odstawić buty na jeden dzień, aby na pewno nie zakładać ich nawet lekko wilgotnych. Buty spryskujemy sprayem przeciwbakteryjnym i przeciwgrzybiczym i odstawiamy na jeden dzień na słońce. Istnieją także specjalne pudry przeciwgrzybicze do butów.Właściwości przeciwgrzybicze przejawia także wyciąg z pestek grejpfruta. Kilka kropel rozprowadzamy w dłoniach i wmasowujemy w stopy. Wystarczy robić to 2-3 razy dziennie. Aby zmaksymalizować działanie wyciągu, można dodawać go do wody, w której pierzemy skarpetki. Jeśli jednak powyższe sposoby nie działają, najlepiej jest pójść do lekarza. W przeciwnym przypadku infekcja może się rozwijać i rozprzestrzeniać.

Jak używać olejków eterycznych

Zanim dodamy olejku eterycznego do kąpieli lub użyjemy go do masażu powinniśmy rozpuścić go w odpowiedniej substancji czyli w nośniku. Nośnikiem do masażu może być przykładowo wysokiej jakości olej roślinny, tłoczony na zimno, przykładowo olej z pestek winogron bądź słonecznika. Nośnikiem do kąpieli będzie bezzapachowy płyn do kąpieli lub płyn kosmetyczny. Poniżej przedstawiam ile olejku eterycznego należy dodać do nośnika.Olejek do masażu - 8-12 kropli olejku eterycznego należy wymieszać z 6-8 łyżeczkami nośnika. Po masażu nie należy się kąpać przez kilka godzin aż do czasu aż olejek zostanie całkowicie wchłonięty w skórę.Normalna mieszanka kąpielowa - 30 kropli olejku wymieszać z 20 łyżeczkami nośnika.

zapalenie pęcherza moczowego

Najczęstszym objawem zapalenia pęcherza moczowego jest wzmożone parcie na pęcherz. Oddawaniu moczu towarzyszy piekący ból w cewce moczowej. Mocz oddawany zwykle w bardzo niewielkiej ilości bywa mętny lub zabarwiony krwią. Czasami jednak zdarza się, że jedynymi objawami jest ból brzucha i gorączka. Poniżej znajdziesz kilka wskazówek  .Zarówno w celu zapobiegania chorobie jak i podczas jej leczenia warto przyjmować duże ilości płynów, częste oddawanie moczu przepłukuje stale układ moczowy z bakterii, które mogą być przyczyną zapalenia.zyć zapalenie pęcherza moczowego i jak zapobiegać powrotom choroby.Jeżeli w czasie zapalenia pęcherza wystąpi gorączka chory powinien leżeć w łóżku. Najlepiej, jeżeli w tym czasie okolice podbrzusza są rozgrzewane termoforem lub poduszką elektryczną, pomoże to zmniejszyć napięcie mięśniowe i dzięki temu ból będzie mniejszy.Doskonałym lekiem jest mieszanka ziołowa złożona z kwiatu bzu czarnego, liści jeżyny, krwawnika, rumianku, podbiału i mięty pieprzowej. Kurację tą przed zastosowaniem warto skonsultować z lekarzem.Często zapalenie pęcherza u kobiet występuje na skutek współżycia, aby jemu zapobiegać po stosunku należy jak najszybciej oddać mocz i umyć okolice intymne. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko zakażenia.

Chłoniak

Nieznajomość objawów chłoniaka stanowi wciąż bardzo powszechny problem, a brak należytej edukacji sprawia, że nowotwór wykrywany jest najczęściej gdy choroba zdąży się rozwinąć, co znacznie utrudnia leczenie i obniża jego skuteczność. Wczesne stadia rozpoznawane są zazwyczaj wciąż przypadkowo, podczas badań wykonywanych w związku z innymi dolegliwościami, bądź okresowych badań kontrolnych. Tak jak w przypadku większości chorób nowotworowych, podstawowe znaczenie dla skuteczności leczenia chłoniaków ma wczesna diagnoza. Dlatego tak ważne są czujność i obserwacja własnego organizmu.

Symptomy towarzyszące chorobie przypominają często objawy kojarzone powszechnie ze zwykłym przeziębieniem, dlatego mogą być przez chorych mylnie interpretowane, bagatelizowane lub wręcz niezauważane. O randze problemu świadczy fakt, że od dłuższego czasu obserwujemy stały wzrost liczby zachorowań na chłoniaki, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Rocznie w Polsce nowotwór ten  rozpoznawany jest u ok. 8000 osób.Aby ułatwić odpowiednio wczesne zauważenie choroby, organizatorzy kampanii uczą jak rozpoznawać objawy towarzyszące chorobie, zwracając szczególną uwagę na konieczność uważnej obserwacji własnego organizmu. Najczęściej występującymi objawami chłoniaków są:

•      powiększone, niebolesne węzły chłonne,

•      osłabienie,

•      znaczna utrata masy ciała i nieuzasadnione zmęczenie,

•      podwyższona temperatura bez wyraźnej przyczyny (gorączka może być mylona z objawami infekcji),

•      obfite nocne poty,

•      długo utrzymujący się kaszel lub duszności,

•      uporczywe swędzenie skóry.
•  Szanse na wyleczenie lub długotrwałe przeżycie w przypadku rozpoznania nowotworu układu chłonnego oceniane są dziś jako wysokie. Dotyczy to szczególnie choroby prawidłowo rozpoznanej i leczonej we wczesnych stadiach. Chłoniaki to grupa nowotworów układu chłonnego wśród których wyróżnia się postacie o mniejszej i większej złośliwości. Na chłoniaka  mogą zachorować osoby w każdym wieku, a przyczyny ich powstawania wciąż nie są znane. Od początku lat 70-tych liczba przypadków chłoniaków nieziarniczych wzrosła o 80%. To właśnie chłoniaki nieziarnicze (NHL non Hodgkin lymphoma) są najczęściej występującym nowotworem układu chłonnego (limfatycznego).

Jak pozbyć się pasożytów?

Żeby usunąć pasożyty u człowieka, w pierwszej kolejności należy oczyścić cały układ trawienny. Bowiem czyste, wilgotne jelita z dobrze umięśnioną ścianą jelitową nie są odpowiednim miejscem i nie kuszą organizmów takich jak pasożyty jelitowe do zagnieżdżenia się w nich. Oto odpowiedź na pytanie, jak pozbyć się pasożytów. Najlepiej pokonać pasożyty, działając wielopoziomowo przy ich usuwaniu:

1. krok: Oczyszczanie jelita ziołami jest konieczne, ponieważ większość ujęć wody znajduje się w pobliżu siedlisk ludzkich i dlatego istnieje wysokie prawdopodobieństwo zarażenia pasożytami.

2. krok: Zwiększenie konsumpcji BŁONNIKA  umożliwi przyspieszenie przesuwania się niestrawionych resztek pokarmowych, przez co unikniesz ich osadzania się, a tym samym powstawania warunków odpowiednich dla pasożytów.

3. krok: Przezwyciężenie niedoboru witamin. Przyjmując dostateczną ilość witamin, minerałów i substancji odżywczych walczymy z ich niedoborem będącym skutkiem zarażenia pasożytami.4. krok: Wykrycie źródła zarażenia i zapobieganie reinfekcji

• Jeśli jesteś podatny na zarażenia, unikaj kontaktu ze znanymi źródłami infekcji, do których należą fekalie gryzoni, odchody kotów i niewłaściwy kontakt z psami.
• Bądź ostrożny pijąc wodę i/lub podczas kąpieli w nieznanej wodzie.
• Ubieraj odzież chroniącą przed atakami owadów, które wysysają krew.
• Wszystkie owoce i warzywa myj przed spożyciem w czystej wodzie, aby uniknąć zarażenia.
• Nie podlewaj warzyw nie oczyszczonymi ściekami lub wodą pochodzącą z innych potencjalnie skażonych ujęć.Dzieci są szczególnie podatne na pasożyty i wielokrotnie dochodzi do tego, że robaki występują u nich w dużej ilości. Jak pozbyć się pasożytów? Naucz dziecko podstawowych zasad higieny takich jak mycie rąk (również używania szczoteczki do paznokci) po korzystaniu z toalety, po zabawie na dworze lub zanim zacznie jeść

Zaparcia

Wiele osób cierpi z powodu zaparć nie zdając sobie z tego sprawy. Przywykli do uczucia zmęczenia, wzdęć, irytacji, nadwagi itp. nie zdając sobie sprawy, że ich zdrowie znajduje się w niebezpieczeństwie, przyjmują leki niwelujące te objawy, nie szukając prawdziwej przyczyny ich pojawienia się.

Jeśli problemu zaparć nie rozwiążemy w porę, może dojść do zniszczenia zdrowego organizmu. Jak napisał jeden ze znanych, amerykańskich dietetyków Dr. Bernard Jensen, autor wielu publikacji poświęconych zdrowiu:

"Podstawą zgadnienia jest to, że zaparcia są problemem numer jeden, który uwarunkowuje bez mała każde zachorowanie.“

Wielu lekarzy reprezentuje mylną opinię, według której jedno wypróżnienie raz na dwa lub trzy dni jest wystarczające lub u niektórych „normalne“. Ta fałszywa opinia jest jednak niebezpieczna! Osoba ze zdrowym jelitem grubym powinna wypróżniać się dwa lub trzy razy dziennie lub po każdym posiłku. Wypróżnienie powinno być zupełne, szybkie i nie uciążliwe. Kolor stolca powinien być jasnobrązowy, kształt długi o szerokiej średnicy, struktura „nierówna“ i powinien unosić się na powierzchni wody. Nie powinien wydobywać się z niego ostry, nieprzyjemny zapach, a po spuszczeniu wody powinien się rozpaść. Jeśli do toalety udajemy się raz na kilka dni, spędzamy tam więcej niż pół godziny usiłując wydalić z siebie końcowy produkt przemiany materii i w rezultacie wydalamy ciemne, twarde „kamyki“, które opadną na dno sedesu, jest to nie tylko nienormalne, ale również możemy oczekiwać poważnego problemu.Jeśli nie wydalacie porównywalnej ilości stolca do ilości skonsumowanego pożywienia, jak sądzicie, co się stało z resztą?

Nagromadzenie starego, stwardniałego kału i jego odkładanie się na ścianie jelita grubego wstrzymuje jego właściwe funkcje, absorbcję pozostałych substancji odżywczych z wydalanej masy. W zamian zmuszone jest do absorbowania toksyn zawartych w wydalanej masie i z pasożytów, które gnieżdżą się w niej. Przejście przez jelito, w którym zgromadzone są odchody jest znacznie utrudnione, przez co odchody uzyskują formę cienkiego ołówka.

Główne przyczyny zaparć

• niedostateczna ilość błonnika w pożywieniu,
• niedostateczna ilość płynów,
• niedostateczna ilość ruchu,
• przyjmowanie leków,
• zespół jelita drażliwego,
• zmiana stylu życia np. okres ciąży, podróżowanie, starszy wiek,
• bagatelizowanie uczucia potrzeby wypróżnienia i przesuwanie jej w czasie,
• specyficzne schorzenia np. udar mózgu.